my city >>>> 0111
درباره وبلاگ

عشق من فاطمه*دوست دارم عشقم

آرشیو

طبقه بندی

آخرین پستها

لینک دوستان عزیزم

پیوندهای روزانه

نویسندگان

نظرسنجی

آمار وبلاگ

Pagerank
Admin Logo
themebox

تفکیک جنسیتی

 

بعد از اجرای موفقیت آمیز طرح تفکیک جنسیتی درسراسر اماکن خصوصی وعمومی کشور ؛
به بررسی روند رشد و نمو یک کودک(پسر) از مهد کودک تا پیری میپردازیم :
اسم کودک را جواد در نظر میگیریم که همراه با همکلاسی خود به نام رضا در حال برگشت از مهد کودک است.

1) در مسیر برگشت از مهد کودک :
لضا لضا (همان رضا ) من مامانم میخواد لنج (گنج) طلا بیاره ها !
رضا : مامان چیه ؟!

2) 3 سال بعد در مسیر رفت به مدرسه داخل سرویس مدرسه
راننده رو به بچه های داخل سرویس :
همه زود چشاشونو ببندن داریم از کنار یه مدرسه دخترانه رد میشیم!
جواد : رضا رضا ، دختر چیه ؟

3 ) 5 سال بعد از 3 سال ؛ زنگ تفریح ؛ مدرسه راهنمایی
رضا : جواد من دیشب از بالای پشت بوم یه چیزی تو حیاط خونه همسایه دیدم.!!
جواد : چی ؟
رضا : دختر ! دختر ! بالاخره دیدم
جواد : جون مادرت ؟! یالاه بگو چه شکلی هستن اینا !

4) 4 سال بعد از قبلی! سرکوچه جواد اینا
رضا : جواد چیکار داشتی گفتی زود بیا
جواد : رضا دیشب یکی به گوشیم زنگ زد.
صداش خیلی عجیب غریب بود.
یواشکی حرف میزد و میگفت یه دختره و از من میپرسید آیا پسرم ؟!
رضا : تو چی گفتی ؟
جواد : گفتم آره پسرم و بعدش دختره غش کرد !

5 ) 6 سال بعد ؛ دانشگاه
جواد : رضا راسته میگند پشت این دیواره پر از دختره ؟!
رضا : آره منم شنیدم.میشنوی دارن میخندن! مگه اونا هم میخندن ؟

6 ) چند سال بعد ، شب خواستگاری
جواد : ببخشید یعنی الان شما واقعا یه دخترید ؟!

7 ) چند ماه بعد ، شب ازدواج
جواد : خوب الان باید چیکار کنیم ؟!
خانم : هیچی دیگه ،خسته ایم باید بخوابیم.شما هم برو تو اتاق خودت بخواب!

8 ) خیلی سال بعد ، دوران کهولت
جواد : دیشب مادر خدا بیامرزم به خوابم اومد گفت نمیخواهید بچه بیارید ؟
خانم : از کجا بیاریم.تو جهیزیه من که بچه نبود ، تو چرا نخریدی یه دونه ؟

9) خیلی سال بعد
نسل ایرانی منقرض شد.



نوشته شده توسط :سید مجتبی حسینی
سه شنبه 24 دی 1392-09:36 ب.ظ

پایگاه خبرنو / جل الخالق! مگه میشه؟ امکان ندارد! چشممان روشن! واقعا که! و ... تنها بخشی از واکنش مردم به خبر آمدن ساپورت مردانه بود. موضوع ساپورت های مردانه از مدتی پیش با انتشار چند عکس در شبکه های اجتماعی جدی شد.
در مطلب پیش رو قصد نداریم غر بزنیم که چرا برخی مردان _ البته اگر بشود گفت مردان _ از چنین پوشش چندش آوری استفاده می کنند یا خواهند کرد چراکه تکلیف آنها روشن است؛ اما می توان درباره این فاجعه به چند نکته اشاره کرد.
 
الف: ذات زنانه
 
ساپورت پوششی است که ذات زنانه دارد. البته  مردان در برخی از کشورها از این پوشش استفاده می کنند و مدل مردانه آن هم وجود دارد اما در همان کشورها هم استفاده کنندگان در اقلیت هستند و در هر مکانی از آن استفاده نمی کنند. البته بیشتر در مردان هم جنس باز چنین پوششی استفاده می شود. به هر حال ساپورت، ذات زنانه ای دارد و با وجود تلاش فراوان طراحان لباس برای طراحی مدل مردانه آن، باز هم ذات زنانه ساپورت از بین نرفته است. ساپورت مردانه به مثابه این است که لباس ویژه زنان را به مردان اطلاق کنیم. مانند دامن مردانه! البته در مناطقی از جهان مانند اسکاتلند دامن مردانه هم وجود دارد! پس اگر در آینده شنیدید که دامن، روسری، مقنعه، استریج و ... مردانه هم آمد نباید تعجب کنیم!
 
 
 ساپورت مردانه
خیلی ها در همین ایران خودمان هستند که بنده مد و مدگرایی هستند و هر ذلتی را می پذیرند تا قواعد مد را رعایت کرده باشند. اینها مانند مانکن، لباسی را بر تن می کنند و عملا برای آن تبلیغ می کنند. البته ساپورت مردانه آن قدر ضایع است که با پوشیدن آن توسط مردان حتی در محافل شخصی و خانوادگی کسی از آن استقبال نکند اما اینکه بعضی ها برای اینکه از مد عقب نیفتند حاضرند در بعضی مواقع خفت بکشند، جالب است. نیست؟
 
 
 
ب: بلد نیستیم مد بسازیم
شاید زنان در هیچ کشوری مانند کشور ما اینقدر از ساپورت استفاده نمی کنند آن هم در این هوای سرد. بسیاری از دختران و زنان که در تابستان از این پوشش استفاده می کردند گرمی هوا را بهانه می کردند اما جالب این است که در هوای سرد این روزها هنوز استقبال ساپورت پوشان کم نشده است. در گزارش های گذشته به تفصیل در این مورد اشاره کرده ایم که دلیل عمده چنین استقبال هایی نبودن نهاد مسوولی است که برای فرهنگ و جوانان ما مدسازی کنند. گویا ما فقط در مدسازی پوشش بانوان خلا نداریم بلکه در مدسازی پوشش آقایان هم با مشکلات عدیده ای مواجه هستیم. به عنوان مثال در چند سال اخیر تی شرت هایی که طرح ها و خطوط نستعلیق در آن نقش بسته بود با استقبال فراوان دختران و پسران مواجه شد اما در چند سال اخیر فقط همین یک نمونه وجود داشته که با فرهنگ ایرانی ما سازگار بوده و بعد از آن مسوولان مدسازی ما جوانان را با دنیای بی نهایت مد جهان تنها گذاشته اند.
 
ج: ذلیل های مد
خیلی ها در همین ایران خودمان هستند که بنده مد و مدگرایی هستند و هر ذلتی را می پذیرند تا قواعد مد را رعایت کرده باشند. اینها مانند مانکن، لباسی را بر تن می کنند و عملا برای آن تبلیغ می کنند. البته ساپورت مردانه آن قدر ضایع است که با پوشیدن آن توسط مردان حتی در محافل شخصی و خانوادگی کسی از آن استقبال نکند اما اینکه بعضی ها برای اینکه از مد عقب نیفتند حاضرند در بعضی مواقع خفت بکشند، جالب است. نیست؟
 
 
د: ضرر تنگ پوشی
"از نظر سلامت جسم، در طراحی لباس باید آناتومی و فیزیولوژی قسمتی از بدن که لباس برای آن طراحی می شود، در نظر گرفته شود. این کار معمولاً در کارخانجاتی که لباس استاندارد تهیه می کنند صورت می گیرد. ولی قسمت اعظم تولید کنندگان پوشاک، فقط به سود خود می اندیشند و سلامت و بهداشت جسم مصرف کننده برای آنها اهمیتی ندارد. شلوارها بسیار تنگ و از مواد سفت ساخته می شوند، مصرف پارچه در این شلوارها حدود یک سوم کمتر است، و چون از جنس نا مرغوب تهیه می شوند، زود اصطحلاک پیدا کرده و مصرف کننده اقدام به تهیة شلوار جدید می نماید. اینگونه شلوارهای تنگ و فاق کوتاه جریان خون دستگاه تناسلی را بشدت مختل می کنند و در حالت نشسته این وضعیت بدتر می شود. ما هرگاه به فرض 15 دقیقه بر روی یک پای خود روی زمین بنشینیم موقع برخواستن از زمین یک حالتی به ما دست می دهد که اصطلاحاً به آن "خواب رفتگی" می گوئیم، ولی آن چیزی نیست جز قطع جریان خون عضو." اینها نظر نگارنده نیست بلکه نظر کارشناسی دکتر محمدرضا صفری نژاد، اورولوژیست است.
 
" پوشیدن لباس نامناسب در ناحیة دستگاه تناسلی سبب علائم خاصی نمی شود که فرد متوجه آن شود و در دراز مدت سبب آسیبهای می گردد که ممکن است غیر قابل برگشت باشند. علت اینکه بیضه ها خارج از بدن قرار دارند این است که برای عملکرد طبیعی، درجه حرارت آنها باید نیم درجة سانتی گراد از درجه حرارت بدن کمتر باشد. هر عاملی که باعث افزایش درجه حرارت بیضه ها گردد، سبب آسیب به فرایند تولید نطفة مردانه (اسپرم) توسط بیضه ها می شود
 
 
چه کنیم؟
ما هیچ کاری جز اطلاع رسانی نمی توانیم انجام دهیم اما مسوولان موضوع مد و فرهنگ مد را باید جدی بگیرند. جالب اینکه بعضی مواقع جشنواره و نمایشگاه های مد برپا می شود اما هیچ گاه به ثمر نمی رسند چون طراحان و فعالان این عرصه که عمدتا عضو بخش خصوصی هستند هیچ وقت حمایت نمی شوند و مسوولان، همان جشنواره و نمایشگاه ها را برای رزومه کاری خود کافی می دانند. بدانید تا وقتی خودمان تولیدکننده نباشیم باید سلیقه تولیدکنندگان مد آن طرف آب را بپذیریم.

 
منبع : خبر نو

نوشته شده توسط :سید مجتبی حسینی
سه شنبه 24 دی 1392-09:17 ب.ظ

پرداد به نقل از ایران ناز / صد هزار هوادار فیس بوکی دارد اما از نبود تماشاگر در مسابقات دوومیدانی گلایه می کند. صدهزار نفر در فیس بوک، صفحه دختری را لایک کرده اند که نامش را به عنوان نخستین دختر طلایی ایران در رشته دوومیدانی در آسیا ثبت کرده است.مریم طوسی که این روزها تولد ۲۵ سالگی خود را جشن می گیرد، رکوردهای دوهای ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر و ۴۰۰ متر زنان در ایران را هم در اختیار دارد اما مجبور است با سختی ها و تبعیض ها کنار بیاید.آخرین حضور مریم در میادین بین‌المللی به بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی ۲۰۱۳ در اندونزی باز می‌گردد که او توانست دو مدال طلا در دوی ۲۰۰ و ۱۰۰ متر کسب کند و رکورد ایران را در دوی ۱۰۰ متر ارتقا دهد. 
از المپیک قبلی تنها به دلیل کم آوردن هشت صدم ثانیه باز مانده بود و حال آرزویش رسیدن به المپیک آینده است علاوه بر این ها در آینده و بعد از ورزش قهرمانی به حضور در عرضه های اجتماعی و سیاسی هم فکر می کند.قبول کرده است با پوشش اسلامی در مسابقات حضور پیدا کند اما لباس های سنگینش در مقابل لباس های سبک رقبا کار را برایش سخت تر کرده است اما به یاد حرف قهرمان جهان می افتد که در یکی از مسابقات به او گفت: «تو قهرمان هستی که با این شرایط مسابقه می دهی."
 
مریم طوسی
 
سوال:نزدیک ترین مسابقاتی که در پیش داری کدام است ؟
مریم طوسی: نزدیک ترین مسابقاتم، مسابقات داخل سالن آسیایی است که تقریبا دو ماه دیگر برگزار می شود.
 
آیا آماده ای؟ مشکلی نداری؟
پاسخ: در حال حاضر مهمترین مشکلم، مربی است. کمیته ملی المپیک به من اعلام کرده بود که می خواهد برایم مربی خارجی بگیرد که در این بین مشکل پیدا کردن مربی ایجاد شده است چون من یک مربی می خواهم که در سطح خودم باشد و بتواند من را به سطح دلخواهم برساند اما متاسفانه مشکلاتی وجود دارد. در حال حاضر با مربی قبلی خودم که ایرانی است، دارم تمریناتم را ادامه می دهم .
 
پرسش: باید حتما مربی خارجی باشد؟
پاسخ: رکوردهای من در ایران به سطحی رسیده است که هر فردی به آن برسد جزو نفرات برتر آسیاست. بر این اساس من باید مربی ای داشته باشم که بتواند من را از این سطح بالاتر ببرد. هدف فعلی من بازی های آسیایی است که کمتر از ده ماه دیگر برگزار می شود. برای همین باید خیلی تلاش کنم تا با حریفانی که با بهترین امکانات تمرین می کنند، رقابت کنم. من حداقل امکانات آنها را می خواهم داشته باشم.
 
پرسش: مربی باید حتما زن باشد؟
پاسخ: بله.
 
پرسش: دلیل اینکه مربی خارجی برایت پیدا نمی شود چیست؟
پاسخ: پارسال من یک مربی خارجی روس داشتم. این خانم قهرمان جهان بود. من با ایشان خیلی نتیجه گرفتم و نخستین طلای دوومیدانی بانوان ایران را وقتی گرفتم که ایشان مربی من بودند اما گویا الان مربی پیدا کردن بسیار مشکل است.
 
پرسش: چطور شد که با این مربی ادامه ندادی؟
پاسخ: وقتی قرارداد ایشان تمام شد، فدراسیون قرارداد را تمدید نکرد. یک مدت تمام فدراسیون ها مشکلات مالی داشتند و این مشکلات فقط شامل حال دوومیدانی نمی شد و شاید به این دلیل قرارداد تمدید نشد.
 
پرسش: به نظرت اینکه مربی زن خارجی ایران نمی آید، نمی تواند دلایل دیگر هم داشته باشد؟ مثلا مربیان تصور کنند در ایران شرایط زندگی مناسب نیست یا یک تصویر دیگر از زندگی در ایران در ذهنشان هک شده باشد؟
پاسخ: بله می تواند درست باشد یعنی شاید در ذهن آنها یک تصویر اشتباه از ایران به خاطر برخی تبلیغات وجود داشته باشد. علاوه بر این ها خانمی که می خواهد به ایران بیاید و کار کند قطعا شرایط متفاوتی با مربیان خارجی مرد دارد. مثلا باید آن خانم قبول کند که حجابش را رعایت کند و هر فردی قبول نمی کند.
 
پرسش: چه رشته ای در دانشگاه درس خوانده ای؟
پاسخ: سال آخر رشته تربیت بدنی در دانشگاه تهران هستم.
 
پرسش: گویا در فیس بوک فعال هستی؟
پاسخ: بله یک صفحه هواداران دارم که اولش توسط یکی از هواداران ساخته شده بود اما بعدش به من منتقل شد. مدیر برنامه هایم بیشتر کارهای صفحه را انجام می دهد اما من هم نظارت دارم. واقعا لذت می برم یعنی بیشترین امید و انگیزه ای که می توانم داشته باشم از طریق پیام هایی که برایم می نویسند به من منتقل می شود.
 
پرسش: در استادیوم و مسابقات باشگاهی بیشتر هوادار داری یا در فیس بوک؟
پاسخ: چون تبلیغات برای مسابقات دوومیدانی در ایران وجود ندارد معمولا تماشگران زیادی هم در استادیوم ها حاضر نمی شوند.
 
 

مریم طوسی

 
پرسش: چه میزان هوادار در فیس بوک داری؟
پاسخ: بیشتر از ۱۰۰ هزار نفر صفحه فیس بوک من را لایک کرده اند.
 
پرسش: این صفحه چقدر توانسته ترا به هوادارانتان نزدیک کند؟
پاسخ: تا قبل از اینکه این صفحه فعال شود، تعداد کمی بودند که با من آشنایی داشتند چون متاسفانه در ایران رسانه ها به ورزش بانوان بها نمی دهند. به نظرم این صفحه باعث شد تا خودم را به ایرانی ها و هموطنانم معرفی کنم.
 
پرسش: به نظر می رسد، فیس بوک برایت به یک صفحه رسانه ای شخصی تبدیل شده است. برخی از عکس هایی که منتشر می کنی خیلی تازگی دارد و مطمئنا به خاطر محدودیت ها در نمایش ورزش بانوان به رسانه های داخل کشور راه پیدا نمی کند. واکنش دوستدارانت به این عکس ها چه بوده است؟
پاسخ: واکنش ها خیلی مناسب بوده است. به نوعی با فضای مسابقات و شرایطی که من در آن حضور دارم آشنا می شوند. تک تک افرادی که پیغام می گذارند به من یک انرژی مضاعفی می دهند. تمرینات دومیدانی خیلی سنگین و خسته کننده است اما وقتی از تمرین برمی گردم و پیام ها را در صفحه فیس بوکم می بینم انرژی دوباره می گیرم.
 
مریم طوسی

 
منبع : پرداد به نقل از ایران ناز

نوشته شده توسط :سید مجتبی حسینی
سه شنبه 24 دی 1392-09:04 ب.ظ











شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic