my city >>>> 0111
درباره وبلاگ

عشق من فاطمه*دوست دارم عشقم

آرشیو

طبقه بندی

آخرین پستها

لینک دوستان عزیزم

پیوندهای روزانه

نویسندگان

نظرسنجی

آمار وبلاگ

Pagerank
Admin Logo
themebox

باز هم باز سلام

             باز چشمی نگران

                             و دلی پر ز امید

                                             به امیدی        كه مگر عاشق دل باخته را       تو نگاهی بكنی

باز هم باز سلام

           با وجودی ز قیامت لبریز

                          بر غروبم چشم دوخته ام

                                          بر سیاهی        كه مگر ظلمت تنهایی را            تو دوایی بكنی

باز هم باز سلام

          نگرانم نگران

                        فكر ترفند فریبانه ات

                                        كه چگونه        می بری از یادم                 آن همه حرف كه آماده ی گفتن كردم

باز هم باز سلام

         خسته از حلقه ی بی پایانم

                       خسته از این خواهش

                                       این غم بی فرجام        باز هم فردا شد          باز هم باز سلام

باز هم باز سلام

        این نفس هم نفسی می خواهد

                      مرگ را در طلبت فتح كنم?

                                     مرگ را           شاید آن سبب خیر شود      تا به زیر پا نظر اندازی

باز هم باز سلام

       مرده ام

                    خواب و خیالی بیش نیست

                                   تو شدی گرگ و دلم             دیگر حتی میش نیست

باز هم باز سلام

       میكشم این نفس اخر را

                    با دلی پر ز امید

                                  به امیدی          كه در این باز دمم               دل شكسته باز گوید سلام.

                                                



نوشته شده توسط :سید مجتبی حسینی
چهارشنبه 5 مرداد 1390-12:29 ب.ظ

شقایق عاشقی را یاد كردن                      

                                                     كه خاك عشق را بر باد كردن

شقایق سوز دل را می شنید                     

                                                     كه بازم پشت بر عشاق كردن

شبان ها گشته اند گرگان وحشی                 

                                                     كه ترس از عشق را بنیاد كردن

شقایق عاشقم اما شكسته                         

                                                     كه داغش را به قلبم داغ كردن

دگر حتی شقایق را ندارم                        

                                                    مرا با حسرتش دم ساز كردن

چه كوته فكر گشته این زمانه                   

                                                    كه پول را نماد یار كردن

بین كه غم می بارد از لحن صدایم             

                                                    كه خون بر این دل پر داغ كردن

دگر خواموش شو ای دل شكسته                

                                                    كه خونت را حلال عام كردن




نوشته شده توسط :سید مجتبی حسینی
چهارشنبه 5 مرداد 1390-12:28 ب.ظ

در آن لحظه که نه نابودم کرد

                             مثل آن گربه که سیبیلش را بریدند

                                                                   تعادل دادم از دست

                                                                                         که گاهی سر به دیوارم خورد گاهی به در

و جالب ترررررررر

                                   که می خندی به این حال نزازم

                                                                                       که دردیست از این خنده به قلبم جاری

دگر مرداب دردم

                           دگر نیلوفر غصه

                                                 روی قلبم را گرفته               

                                                                                که حتی روزنی از نور

                                                                                                       به عمق قلب من

                                                                                                                                 رخنه نخواهد کرد

به این قلبی که روزی خود طلوع می کرد

                                                                       که با آواز او بلبل وضو می کرد

                                                                                 به این قلبی که.................. نه نمی گویم

می ترسم

                 می ترسم که حرفم از غضب باشد

                                                                     از غضب نه.......................از گله

چه می گویم

                     باز حالم خراب شد

                                                 باز بیهوده گفتن را شروع کردم

                                                                                          باززززززززززززز........................

باز تو چه کردی با من

                               ای نازنینی که به خوابم هم نمی آیی

باز چه کردی با من

                               که در آن اول بازی ایت(توپ شماره 8 در بیلیارد)را در گل زدم

باز چه کردی با دل

                             این دلی که خورشید رقیبش بود و ماه رفیقش

تو چه کردی با دل

                             با دلی که نردبانت شد

                                                                 که به اوج روی

                                                                                                 تا ستاره به تو تعضیم کند

                                         حال

           این مرداب درد را دریاب

                                                دریاب که دیگر بو گرفتم

                                                                                  دریاب که با مرگ خو گرفتم

                                                                                 دریاب مرا   

                                                                                   دریاب مرا

                                                                                    دریاب مرا



نوشته شده توسط :سید مجتبی حسینی
چهارشنبه 5 مرداد 1390-12:27 ب.ظ

به امید گل نی می مانم

                                                                        با خیالت قصه ها می سازم

گفته بودی هیچ وقت بر روی هیچ

                                                                       خانه از جنس طلا می سازم

باز با بازندگان دمخور شدن

                                                                       در كلاس عشق دم به دم می بازد

در قمار لحظه های زندگی

                                                                       با خیالت لحظه را نه زندگی می بازم

عشق را در حرف ها معنی نبود

                                                                       تا ببینی جمله ها می سازم

او ندانسته مرا در بند كرد

                                                                       تا قیامت هم اسیر می مانم

یاد كرد یاد اسیر عشق را

                                                                      دل شكستم با غمش می سازم

 



نوشته شده توسط :سید مجتبی حسینی
چهارشنبه 5 مرداد 1390-12:26 ب.ظ

این منم نه                 

                              من دگر من نیستم

                                                             ما بدون تو شدم 

                                                                                      این من دگر من نیستم

من آن یاد وخیالت ما شدیم

                                                    تو كه رفتی

                                                                        این خیالت را ببر

                                                                                     كین من دیگر من نیستم

عشق اول بار آسان مینمود

                                        گیر  و  عشقت را ببر

                                                                                     كین  من دگر من نیستم

تو كه رفتی یار من

                                   این دلشكسته ماند وبس

                                                              یاد دار  ای بی وفا

                                                                                         بی تو دگر من نیستم



نوشته شده توسط :سید مجتبی حسینی
چهارشنبه 5 مرداد 1390-12:25 ب.ظ

من و یك قاب تو خالی

                                                                   كه هر دو به تو محتاجیم

كه او با عكست آرامست و

                                                                   من بی تو نیا رامم

همیشه آرزویم بود

                                                                    كه یك دم روی برداری

كه مه با آسمان گوید

                                                                   كه دیدی باز كم داریم

خجالت می كشد دنیا

                                                                    از این حالی كه من دارم

دگر چرخش نمی چرخد

                                                                   اگر من آه بردارم

قسم خوردم به آن لبخند

                                                                   كه با طعنه به من دادی

كه روزی عاشقت سازم

                                                                  اگر چه تو نمی سازی

همه فانوس بردستند

                                                                 چرا من كس نمی بینم

كه چون مانم در این دنیا

                                                                  كه تو با من نمی مانی

شقایق رحم بر من كن

                                                                 كه دیگر تا قتم تاق است

كه چون مانم در این وادی
                                                                 كه تو قصد سفر داری

الا یا ارحم الراحم

                                                                  ببین این حال زارم را

كه بر این سوته دل بازم

                                                                 تو بازم امتحان داری؟



نوشته شده توسط :سید مجتبی حسینی
چهارشنبه 5 مرداد 1390-12:24 ب.ظ

بیا ای كربلا با من / تو این دم عهد و پیمان كن

                                                              كه سوی مرگ می تازم / اگر تو پشت می باشی

الا ای ساقی بی دست / به این لب تشنه آبی ده

                                                               كه من با عشق می میرم / اگر تو یاورم باشی

ببخش ای مادر طفلان / كه از غیرت نمر دم من

                                                                كه امشب می كشم خود را / به یاد ظهر عاشورا

ببین ای سید مظلوم / كه من تو به نمی آرم

                                                                كه دل عاشق روی توست / چگونه چشم بردارم

نظر بر من نداری تو / من از چشم تو افتادم

                                                                بدان از شور می میرم / اگر بر من نظر آری

به یاد ریش خون آبت / بكندم موی را از سر

                                                               نمی دانم چه حالی داشت / رقیه آن دم آخر

نمی دانم خدا با من / سر یاری نمی آرد

                                                              نشد قسمت نبود شاید /  كنارت گرز بردارم

قسم برآن گلوی طفلك شش ماه ات مولا

                                                             كه گر كشتی مرا كشتی / نكشتی می كشم خود را

برو ای دل شكسته / باز در عشقش تمنا كن

                                                             كه دیوانی بسازم من / به اسم سید و مولا

 تذکر:منظور از کشتن خود. کشتن خودیت یا منییت است.



نوشته شده توسط :سید مجتبی حسینی
چهارشنبه 5 مرداد 1390-12:23 ب.ظ

من آن بت پرستم         که بت می شکنم

                                                بت دست سا ز خود را                   خود می شکنم

آن شاعر شعر سوخته ام                     که محبوبه خود را

                                                                      در طمع دیدن آن                می شکنم

هر چند نگاهی نکردید                به خود سوزی من

                                                             در کوی شما آتش دل را             اسفند کنان می فکنم

اواز خوش اوایی اقبال کجاست         تا ببیند که من بی مقدار

                                                            در تمنای وسالش                      پل جان می شکنم

که من                                  پیمانه ی کوی بتان را

                                                                   به فرموده ی آن پیر مغان       می شکنم

که من                               بی همهگان می شکنم

                                                    بی دل و جان             می شکنم

                                                                                 بی نفس هم نفسان            می شکنم

خنده دار است ولی                در تمنای بهار 

                                                     برگ خزان               می شکنم

دل شکستست دلم                زیر پایش این بار

                                                      شیشه ی جان           می شکنم




نوشته شده توسط :سید مجتبی حسینی
چهارشنبه 5 مرداد 1390-12:21 ب.ظ

به آن لبخند پر معنی

                               به آن سوزی که با سوزندگیش       دست نوازش زد
                                                                                                        به قلبی که شکست
                                                                                                                                      اما نه از نه
به آن لحظه که رو در رو نشستیم
                                                  دو دستانم به بالا
                                                                            که من تسلیم
                                                                                                که دل تسلیم
                                                                                                                   که جان تسلیم
                                  
به آن تعنه که حس کردم زدی               اما ندانسته
                                                                            که من دیدم     که چشمانت دروغی ژرف در خود داشت
دروغی به بلندای افق       
                                به زلالی همان جوی که گل میکردند
                                                                            و به وسعت آن دشت پر از خون که شقایق ها در آن میرویند
شاید از این هم عمیقتر نظر باید کرد
                                                   نظری تا ته این جاده ی بی پایان
                                                                                                 که سرش قلب من است         
                                                                                                                      خواهش دل       رهگذرش
تا کجا بر ته این جاده نظر باید کرد
                                           که دگر ره گذر جاده ی تنهایی ها
                                                                                          از دروغت خسته است
                                                                                                     از دروغی که لبت گفتو دلت تکذیب کرد
از دروغی که همه شاپرکان میدانند             وصدایش همه در گوش جهان پیچیده
                                          و دلم بشکسته
این دلی که با خیالت همه شب
                                                  بزم و مهمانی داشت
                             با تمنای وصالت           
                                                                         سر پنهانی داشت
                                                                      عاشقت بود ولی
                                                                                                     عشق پنهانی داشت
که تو هم راه نبودی
                          هم دم و هم راز نبودی
                                                            پر پرواز نبودی
                                                                                   که اصلا                   عاشق پرواز نبودی
شایدم دل به دریا زده ای
                                  بی خبر پلی به فردا زده ای
                                                                          عشق را               به چوب دنیا زده ای
شاید م بین نگاهی که گذشت
                                               تو در این حال پریشان ماندی
                                                                              در تعجب                که چه بود
برق یک دیده ی کور ؟
                                  که در اعماق وجودی خیره است
                                                                                   و در آن در پی معشوقه اش میگردد
یا که خورشید در آن دیده تجلی کرده
                                                             یا که لعلی در آن دیده ی پر خون دارد
                          حال         هر چه که بود
                                                              تو به من شک کردی
این دل در به در کوچه تنهایی را
                                              با دلیلی مبهم 
                                                                   که در آن سیتره ی عقل تجلی نکند
                                                                                                                        دک کردی
تو به من                              بد کردی
شاید آن لحظه ی دیگر شاید
                                              روی آن صندلی خاموشی
                                                                                     بنشینم نظری در نظرت  با ز کنم
                              شاید آن راز که در دیده  تو مدفون کردی
                                                                                    بر همه فاش کنم
شاید آن لحظه بیاید شاید
                                           شاید آن لحظه بیایدشاید
ش


نوشته شده توسط :سید مجتبی حسینی
چهارشنبه 5 مرداد 1390-12:16 ب.ظ











شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic